اين جا ، جاى آن است كه تمام اشياء در مقابل عظمت و مقام عزّت الهى ترسناك و به كوچكى و ناچيزىِ خويش اقرار نمايند و بگويند : ( 10 ) « وَ وَجِلَ كُلَّ شَىْءٍ مِنْكَ . » « 1 » و همه‌ى اشيا به سوى تو مىگريزند . نه تنها ترسناك ، كه مقام عزّت او سحبانه جا براى اشياء نمىگذارد و همه را به كام خود مىكشد كه فرموده شده : ( 11 ) « وَ هَرَبَ كُلُّ شَىْءٍ إِلَيْكَ . » « 2 » و همه‌ى اشيا از تو هراسناك‌اند . و اين جاست كه ديگر اشياء ، تكيه‌گاهشان به تمام وجود بر او سبحانه ديده مىشود كه فرموده شده : ( 12 ) « وَ تَوَكَّلَ كُلُّ شَىْءٍ عَلَيْكَ . » « 3 » و همه‌ى اشيا ، بر تو توكل دارند . حال وقت آن است كه با گفتار خويش ، به جلال و جمال حقّ سبحانه اقرار نماييم و بگوييم آن چه را كه بعد از جمله‌هاى گذشته آمده و مىفرمايد :

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 629 . ( 2 ) . همان . ( 3 ) . همان .